Muzyka portugalska

Już w XIII wieku na dworze królów portugalskich pojawiali się trubadurzy czyli poeci i muzycy lokalni wywodzący się z południa Francji. Kilka wieków później Portugalia opanowana była głównie przez kompozytorów szkoły flamandzkiej takich jak D. de Goes czy M. Cardoso. Jednak dopiero XVII wiek przyniósł rozkwit twórczości muzycznej za sprawą przedstawicieli tzw. szkoły z Evory: J. L. Rebello, F. de Magalhaesa, D. Lobo i M. Mendesa.
Niewiele później, w 1733 roku, pojawiła się pierwsza opera portugalskiego kompozytora, F. de Almeidy, pod tytułem „La pazienza di Socrate”. Muzyka operowa i instrumentalna ulegała silnym wpływom muzyki włoskiej. W latach 1721-29 na dworze królewskim w Lizbonie przebywał D. Scarlatti. Jego twórczość była wzorem dla tzw. portugalskiego Scarlattiego czyli J. de Seixasa, który stworzył wiele sonat na klawesyn.
Rok 1755 stał się tragicznym dla muzyki portugalskiej – wiele zabytków przechowywanych w bibliotece królewskiej w Lizbonie uległo zniszczeniu z powodu trzęsienia ziemi. Spowodowało to zahamowanie rozwoju muzyki.
Na przełomie XVIII i XIX wieku tworzył M. Portugal, kompozytor operowy, który przełamał wpływy włoskie, oraz symfonik J. Bomtempo, kontynuujący klasycystyczny styl J. Haydna. Za to J. V. de Motta uznawany jest za twórcę szkoły narodowej. Jego działalność sięga połowy XX wieku. W tym czasie tworzyli również R. Coelho i L. de Freitas Branco. Obaj pisali pod wpływem nurtu muzyki narodowej, ale też z nutą impresjonizmu. Po nich byli jeszcze między innymi kompozytorzy tacy jak A. Cassuto i L. F.  Pires, a światową sławę zdobyli urodzeni w latach 40. XX wieku J. Peixinho i E. Nunes.
W Portugalii szczególne znaczenie ma muzyka ludowa. Wskazuje ona wiele zbieżności z muzycznym folklorem Hiszpanii ze względu na endeixas (pieśni opiewające zmarłych) czy fado (elegijne pieśni wykonywane przy akompaniamencie gitarowym, kultywowane do czasów obecnych, zwłaszcza na Azorach i Maderze). W muzyce ludowej da się zauważyć także pozostałości po świeckiej i religijnej muzyce średniowiecznej (reminiscencje twórczości truwerów, romanza, oparcie muzyki na skalach kościelnych, elementy melodyki chorału gregoriańskiego, liczne pieśni religijne, pieśni pielgrzymów, hagiograficzne), a nawet po muzyce z czasów pogańskich (pieśni czarownic).
Szczególnie popularna w Portugalii jest tradycja juglares (tzw. żonglerzy często grający, śpiewający i tańczący jednocześnie). Powszechne są pieśni świąteczne związane z Sobótką, Nowym Rokiem czy świętem Trzech Króli. Z tańców znane są różne formy śpiewane, m.in. fandango, ale tez inne lokalne. Wśród nowszych znane są polka i walc. Instrumenty używane to głównie gitara, skrzypce, mandolina, szałamaja, bęben trzymany w ręku, trójkąt (oraz inne instrumenty brzęczące), a także akordeon.
Współczesna muzyka to głównie gatunki popularne na całym świecie. Wielu jednak artystów kultywuje niezwykle popularne fado, m.in.: Misia, Carlos do Carmo, Jose Alfonso, Madredeus, Amalia Rodrigues, Antonio Chainho, Mariza, Carlos Humberto Paredes. Należy do nich także kanadyjka portugalskiego pochodzenia – Nelly Furtado – dzięki której mocno rozpowszechniły się rytmy z półwyspu Iberysjkiego.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *